Len złocisty – jak go spożywać i jakie ma właściwości?

Len złocisty, nazywany także siemieniem lnianym, to produkt, który zdecydowanie zasługuje na miejsce w codziennej diecie. Jego niewielkie nasiona dostarczają błonnika, białka, lignanów oraz cennych tłuszczów, w tym kwasu alfa-linolenowego ALA należącego do rodziny omega-3. Dzięki temu len złocisty jest przykładem żywności o wysokiej wartości odżywczej. Często zalicza się go również do tzw. superżywności, choć określenie to ma przede wszystkim charakter marketingowy, a nie naukową definicję.

Właściwości siemienia lnianego są dobrze poznane i od wielu lat stanowią przedmiot badań naukowych. Regularne włączanie lnu do zbilansowanej diety może wspierać między innymi prawidłowe funkcjonowanie przewodu pokarmowego oraz gospodarkę lipidową. Nie należy jednak traktować siemienia lnianego jako produktu leczniczego ani przypisywać mu zdolności do zapobiegania wszystkim chorobom. Największe znaczenie ma jego regularne spożywanie jako elementu dobrze skomponowanego jadłospisu.

Czym jest len złocisty?

Len złocisty jest odmianą lnu uprawianego ze względu na nasiona i pozyskiwany z nich olej. Nasiona mają charakterystyczny złocisty lub jasnożółty kolor oraz delikatnie orzechowy smak. W sklepach dostępne jest również brązowe siemię lniane, które pod względem wartości odżywczej jest do złotego bardzo zbliżone. Różnice między odmianami dotyczą przede wszystkim składu tłuszczów i niektórych związków bioaktywnych, ale nie uzasadniają uznawania jednej z nich za zdecydowanie „zdrowszą”.

Z nasion lnu pozyskuje się również olej lniany, bogaty w kwas alfa-linolenowy. Trzeba jednak pamiętać, że olej nie zawiera wszystkich składników obecnych w całych nasionach. Brakuje w nim przede wszystkim błonnika, a ilość lignanów zależy od sposobu produkcji. Dlatego siemię lniane i olej lniany nie są pod względem żywieniowym tym samym produktem.

Len złocisty – właściwości

Najważniejszymi składnikami odpowiadającymi za właściwości lnu są kwas alfa-linolenowy ALA, błonnik pokarmowy oraz lignany. Właśnie ta kombinacja sprawia, że nasiona są interesujące zarówno pod względem żywieniowym, jak i funkcjonalnym. Badania wskazują, że regularne spożywanie siemienia lnianego może korzystnie wpływać na niektóre czynniki ryzyka metabolicznego, w tym profil lipidowy, ciśnienie tętnicze i wybrane parametry gospodarki węglowodanowej. Nie oznacza to jednak, że efekt będzie taki sam u każdej osoby.

Do najważniejszych właściwości złotego lnu można zaliczyć:

• wysoką zawartość kwasu ALA, będącego roślinnym kwasem tłuszczowym omega-3,
• dużą ilość błonnika, który wspiera prawidłową pracę jelit,
• obecność lignanów, czyli związków roślinnych o właściwościach przeciwutleniających,
• zawartość białka roślinnego,
• obecność wielu składników mineralnych,
• zdolność nasion do tworzenia śluzu po kontakcie z wodą.

Te cechy sprawiają, że siemię lniane można łatwo wykorzystać zarówno w codziennym żywieniu, jak i jako składnik potraw o określonej konsystencji. Szczególnie charakterystyczna jest obecność rozpuszczalnych frakcji błonnika, które w kontakcie z wodą tworzą żelową strukturę. To właśnie dlatego namoczony len tak dobrze sprawdza się jako zagęstnik.

Len złocisty – wartości odżywcze

Nasiona lnu należą do produktów bogatych w tłuszcz, a znaczną jego część stanowią wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Wśród nich szczególnie wyróżnia się kwas alfa-linolenowy ALA, którego siemię lniane jest jednym z najbogatszych roślinnych źródeł. Zawartość tłuszczu może się różnić w zależności od odmiany i warunków uprawy, ale zwykle stanowi znaczną część masy nasion. Len dostarcza również białka i dużych ilości błonnika.

W nasionach znajdują się także magnez, fosfor, potas, wapń, żelazo, cynk, miedź i mangan. Ich dokładna zawartość zależy od odmiany, gleby oraz sposobu przetwarzania. Siemię lniane nie powinno być jednak traktowane jako jedyne źródło tych składników. Największą wartość ma wtedy, gdy uzupełnia zróżnicowany jadłospis.

Len złocisty i kwasy omega-3

Jedną z najważniejszych zalet lnu jest wysoka zawartość kwasu alfa-linolenowego. ALA należy do niezbędnych kwasów tłuszczowych, co oznacza, że organizm nie potrafi samodzielnie wytworzyć go w odpowiedniej ilości i musi otrzymywać go z dietą. Siemię lniane, olej lniany, nasiona chia i orzechy włoskie należą do najlepszych roślinnych źródeł ALA.

Trzeba przy tym pamiętać, że ALA nie jest tym samym co EPA i DHA występujące przede wszystkim w rybach i algach. Organizm potrafi przekształcać ALA w EPA, a następnie częściowo w DHA, jednak proces ten zachodzi z ograniczoną wydajnością. Dlatego stwierdzenie, że siemię lniane całkowicie zastępuje tłuste ryby pod względem omega-3, byłoby zbyt daleko idącym uproszczeniem. Nadal jednak jest bardzo wartościowym elementem diety roślinnej.

Lignany – ważny składnik siemienia lnianego

Len jest wyjątkowo bogatym źródłem lignanów, czyli naturalnych związków polifenolowych zaliczanych do fitoestrogenów. Najważniejszym lignanem występującym w nasionach jest diglukozyd sekoizolaricirezinolu. Po spożyciu związki te są metabolizowane przez bakterie jelitowe do innych aktywnych metabolitów. Ich obecność jest jednym z powodów dużego zainteresowania siemieniem lnianym w badaniach żywieniowych.

Lignany wykazują właściwości przeciwutleniające, ale nie należy na tej podstawie uznawać lnu za środek zapobiegający nowotworom czy innym chorobom. Badania nad ich działaniem są obiecujące, lecz wpływ diety na rozwój chorób jest znacznie bardziej złożony. Bezpieczniej mówić o potencjalnym wspieraniu zdrowia w ramach całej diety. To dużo bliższe temu, co rzeczywiście pokazują dostępne dane.

Błonnik w lnie złocistym

Siemię lniane jest bardzo dobrym źródłem błonnika pokarmowego. Zawiera zarówno frakcje rozpuszczalne, jak i nierozpuszczalne, dzięki czemu może wspierać prawidłową pracę przewodu pokarmowego. Błonnik zwiększa objętość treści jelitowej, pomaga regulować rytm wypróżnień i wpływa na uczucie sytości. Rozpuszczalna część błonnika stanowi również pożywkę dla części mikroorganizmów jelitowych.

Po kontakcie z wodą nasiona uwalniają charakterystyczne śluzy, które nadają płynowi gęstą, żelową konsystencję. Z tego powodu len bywa tradycyjnie stosowany przy problemach z wypróżnianiem. Wprowadzając większe ilości błonnika do diety, trzeba jednak jednocześnie pamiętać o odpowiednim nawodnieniu. Zbyt gwałtowne zwiększenie jego podaży może u części osób powodować wzdęcia i dyskomfort.

Len złocisty a cholesterol

Badania wskazują, że regularne spożywanie siemienia lnianego może korzystnie wpływać na profil lipidowy. Efekt ten wiąże się prawdopodobnie z działaniem kilku składników jednocześnie, przede wszystkim błonnika i lignanów. W części badań obserwowano zmniejszenie stężenia cholesterolu całkowitego oraz frakcji LDL. Wyniki nie są jednak jednakowe we wszystkich grupach badanych.

Nie należy więc oczekiwać, że określona ilość lnu zawsze obniży cholesterol o konkretną wartość procentową. Takie rezultaty zależą od wyjściowego stanu zdrowia, sposobu odżywiania, dawki, czasu stosowania i wielu innych czynników. Siemię lniane może wspierać dietę ukierunkowaną na poprawę profilu lipidowego, ale nie zastępuje leczenia zaleconego przez lekarza.

Len złocisty a cukrzyca i glikemia

Obecność błonnika sprawia, że len może być wartościowym elementem diety osób dbających o gospodarkę węglowodanową. Dodatek zmielonego siemienia do posiłku może spowolnić opróżnianie żołądka i wchłanianie składników odżywczych. Badania wskazują również na możliwość korzystnego wpływu regularnego spożywania lnu na wybrane parametry glikemiczne i insulinooporność.

Nie ma jednak podstaw, aby obiecywać spadek glikemii o konkretny procent po określonej liczbie tygodni. Reakcja zależy od całej diety, leków, aktywności fizycznej oraz indywidualnego metabolizmu. Osoby przyjmujące leki przeciwcukrzycowe powinny traktować len jako składnik żywności, a nie zamiennik farmakoterapii. Wszelkie większe zmiany jadłospisu warto dostosować do prowadzonego leczenia.

Len złocisty a ciśnienie tętnicze

Siemię lniane jest również badane pod kątem wpływu na ciśnienie tętnicze. Część analiz wskazuje, że regularne spożywanie całych lub mielonych nasion może prowadzić do niewielkiej poprawy wartości ciśnienia, szczególnie u osób z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym. Nie wszystkie formy lnu działają jednak tak samo. Przykładowo w starszych badaniach sam olej lniany nie wykazywał równie wyraźnego działania hipotensyjnego jak całe nasiona.

Dlatego nie należy utożsamiać działania oleju z działaniem pełnego ziarna. W nasionach znajdują się błonnik i lignany, których w oleju jest znacznie mniej lub nie ma ich wcale. To kolejny przykład pokazujący, że forma spożywanego produktu ma znaczenie. Len może być wartościowym elementem diety osób dbających o układ krążenia, ale nie zastępuje leczenia nadciśnienia.

Len złocisty mielony – właściwości

Zmielone siemię lniane jest zazwyczaj lepiej wykorzystywane przez organizm niż całe nasiona. Twarda łupina może przejść przez przewód pokarmowy praktycznie w niezmienionej formie, dlatego część składników pozostaje wówczas niedostępna. Rozdrobnienie nasion ułatwia dostęp do zawartych w nich tłuszczów, lignanów i pozostałych składników. Badania wskazują, że forma spożycia rzeczywiście wpływa na biodostępność bioaktywnych składników lnu.

Najlepszym rozwiązaniem jest mielenie nasion na bieżąco lub przechowywanie zmielonego produktu w szczelnym opakowaniu, z dala od światła i wysokiej temperatury. Kwasy wielonienasycone są podatne na utlenianie, dlatego długie przechowywanie w niekorzystnych warunkach nie jest wskazane. Nie jest jednak prawdą, że każde gotowe mielone siemię lniane jest automatycznie pozbawione kwasu ALA. Duże znaczenie ma sposób produkcji i przechowywania.

Całe czy mielone siemię lniane?

Obie formy można stosować w kuchni, ale mają nieco inne zastosowanie. Całe nasiona dobrze sprawdzają się jako dodatek do pieczywa, sałatek czy domowych wypieków, natomiast mielone są wygodniejsze w owsiankach, koktajlach i pastach. Jeżeli głównym celem jest wykorzystanie wartości odżywczej lnu, rozdrobniona forma będzie zazwyczaj lepszym wyborem. Całe nasiona mogą natomiast w większym stopniu działać jako składnik zwiększający objętość treści pokarmowej.

Olej z lnu złocistego – właściwości

Olej lniany powstaje poprzez tłoczenie nasion i wyróżnia się bardzo wysokim udziałem kwasu alfa-linolenowego. Jest jednym z najbardziej skoncentrowanych roślinnych źródeł ALA. Jednocześnie nie zawiera błonnika obecnego w całym ziarnie, a jego skład pod względem lignanów zależy od sposobu produkcji. Nie należy więc zakładać, że wszystkie właściwości siemienia automatycznie dotyczą także oleju.

Olej lniany jest szczególnie podatny na działanie światła, tlenu i wysokiej temperatury. Najlepiej wybierać produkt tłoczony na zimno, przechowywać go zgodnie z zaleceniami producenta i wykorzystywać przede wszystkim do dań niewymagających intensywnego podgrzewania. Delikatny, lekko orzechowy smak dobrze komponuje się z twarogiem, sałatkami, kaszami i warzywami. Wysoka zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych jest jednocześnie jego zaletą i powodem, dla którego wymaga ostrożnego przechowywania.

Olej lniany – jak stosować?

Najprostszym sposobem jest stosowanie oleju lnianego jako dodatku do gotowego posiłku. Można polać nim sałatkę, ugotowaną kaszę albo warzywa już po zdjęciu z ognia. Dobrze sprawdzi się również w pastach kanapkowych i chłodnych sosach. Nie ma potrzeby picia go bezpośrednio z łyżki, jeśli łatwiej włączyć go do zwykłych potraw.

Olej lniany nie powinien być traktowany jako preparat leczniczy ani element obowiązkowej „kuracji”. Nie ma również potrzeby stosowania go według jednej konkretnej diety, aby czerpać korzyści z obecnego w nim ALA. Najważniejsze jest zastępowanie części tłuszczów nasyconych tłuszczami nienasyconymi w ramach zbilansowanego jadłospisu. Sam olej nie zastąpi warzyw, produktów pełnoziarnistych ani innych elementów zdrowej diety.

Złoty len – zastosowanie w kuchni

Len złocisty jest wyjątkowo łatwy do wykorzystania w codziennych posiłkach. Ma stosunkowo neutralny smak, dlatego dobrze komponuje się zarówno z potrawami słodkimi, jak i wytrawnymi. Nie trzeba przygotowywać specjalnych dań, aby włączyć go do jadłospisu. Najłatwiej potraktować go jako dodatek do potraw, które i tak jemy na co dzień.

Mielone lub całe nasiona można wykorzystać między innymi:

• jako dodatek do owsianki i innych płatków śniadaniowych,
• do jogurtu naturalnego lub kefiru,
• w koktajlach owocowych i warzywnych,
• do domowego pieczywa,
• jako składnik sałatek,
• do zagęszczania past i sosów,
• w domowych placuszkach i wypiekach,
• jako składnik kotlecików warzywnych.

Przy stosowaniu większej ilości lnu warto pamiętać o płynach. Błonnik chłonie wodę i zwiększa swoją objętość, dlatego odpowiednie nawodnienie ma znaczenie dla komfortu trawiennego. Wprowadzając siemię po raz pierwszy, najlepiej zaczynać od niewielkich ilości i stopniowo obserwować reakcję organizmu.

Len złocisty jako zamiennik jajka

Zmielone siemię po połączeniu z wodą tworzy lepką, żelową masę. Dzięki temu może pełnić funkcję wiążącą w niektórych wypiekach, plackach czy kotlecikach. Jest to szczególnie przydatne w kuchni roślinnej oraz wtedy, gdy z różnych powodów nie wykorzystuje się jaj. Trzeba jednak pamiętać, że taki zamiennik nie odwzorowuje wszystkich właściwości jajka.

Najczęściej stosuje się około jednej części zmielonego lnu na kilka części wody, a następnie odstawia mieszaninę do zgęstnienia. Tak powstała masa dobrze spaja składniki ciasta, ale nie zapewnia takiej samej puszystości jak ubite jajka. Najlepiej sprawdza się więc w naleśnikach, muffinkach, ciasteczkach i kotlecikach. Jest to zastosowanie kulinarne, a nie żywieniowy odpowiednik jaj pod względem zawartości składników odżywczych.

Kisiel z siemienia lnianego

Po zalaniu lnu wodą powstaje charakterystyczna żelowa konsystencja. Można wykorzystać ją jako bazę prostego kisielu, który dodatkowo urozmaicić owocami. Nie trzeba przy tym dodawać dużych ilości cukru. Naturalny smak dobrze komponuje się między innymi z malinami, borówkami lub rozgniecionym bananem.

Śluz z siemienia jest jednym z najbardziej charakterystycznych elementów nasion. Tradycyjnie wykorzystuje się go ze względu na łagodną konsystencję i zdolność do powlekania błon śluzowych. Nie należy jednak przypisywać mu zdolności leczenia chorób przewodu pokarmowego bez odpowiedniej diagnostyki. W przypadku przewlekłych dolegliwości żywność nie powinna zastępować konsultacji medycznej.

Len złocisty dla dzieci – jak stosować?

Siemię lniane może być elementem zróżnicowanej diety dziecka, pod warunkiem że jego konsystencja i ilość są dostosowane do wieku. Najwygodniej stosować niewielkie ilości mielonych nasion jako dodatek do owsianki, jogurtu, koktajlu czy domowych wypieków. W ten sposób można zwiększyć udział błonnika i ALA w diecie. Len nie powinien jednak zastępować innych ważnych grup produktów.

U młodszych dzieci warto wprowadzać go stopniowo, podobnie jak inne produkty bogate w błonnik. Zbyt duża ilość może powodować wzdęcia, uczucie pełności lub zmianę rytmu wypróżnień. Ważne jest też odpowiednie nawodnienie. Jeżeli dziecko ma choroby przewodu pokarmowego, zaburzenia połykania lub przyjmuje leki, sposób stosowania lnu warto omówić ze specjalistą.

Czy len złocisty może zastąpić mięso?

Siemię lniane zawiera białko, ale nie należy traktować go jako bezpośredniego zamiennika mięsa w posiłku. Zazwyczaj spożywa się je w niewielkich porcjach, więc ilość białka dostarczana w praktyce nie jest duża. Przy diecie bez mięsa znacznie ważniejszymi źródłami białka są rośliny strączkowe, tofu, tempeh, jaja lub nabiał, zależnie od sposobu żywienia. Len może stanowić wartościowe uzupełnienie takich produktów.

Podobnie nie ma potrzeby przypisywania białku lnianemu szczególnych właściwości przeciwnowotworowych czy przeciwgrzybiczych na podstawie pojedynczych doświadczeń laboratoryjnych. Wyniki badań komórkowych nie zawsze przekładają się bezpośrednio na działanie produktu spożywanego przez człowieka. Dlatego znacznie lepiej mówić o lnie jako o wartościowym elemencie diety. Takie podejście jest bardziej zgodne z obecnym stanem wiedzy.

Len złocisty a menopauza

Ze względu na wysoką zawartość lignanów siemię lniane jest badane również w kontekście objawów menopauzy. Lignany należą do fitoestrogenów, dlatego mogą wchodzić w interakcje z receptorami estrogenowymi. Część badań sugeruje możliwość łagodzenia niektórych objawów, ale wyniki nie są na tyle jednoznaczne, aby traktować len jako metodę leczenia menopauzy.

Nie ma jednak przeciwwskazań, aby zdrowa osoba spożywała siemię jako element zwykłej diety. Dostarcza ono błonnika, ALA i wielu innych składników niezależnie od ewentualnego działania lignanów. W przypadku chorób hormonozależnych lub stosowania specjalistycznego leczenia większe ilości produktów bogatych w fitoestrogeny warto omówić z lekarzem. Dotyczy to zwłaszcza stosowania skoncentrowanych preparatów.

Czy len złocisty ma niski indeks glikemiczny?

Siemię lniane zawiera stosunkowo niewiele przyswajalnych węglowodanów, dlatego jego wpływ na glikemię po posiłku jest niewielki. Podawanie bardzo dokładnej wartości IG dla samych nasion ma ograniczone praktyczne znaczenie, ponieważ większość znajdujących się w nich węglowodanów stanowi błonnik. Z tego względu len dobrze pasuje do diety osób zwracających uwagę na odpowiedź glikemiczną posiłków. Nie oznacza to jednak, że leczy cukrzycę.

Znacznie większe znaczenie ma sposób wykorzystania lnu w całym posiłku. Dodanie niewielkiej ilości zmielonych nasion do owsianki czy jogurtu zwiększa udział błonnika i tłuszczu. Może to wpływać na tempo trawienia całego posiłku. W przypadku cukrzycy najważniejsze nadal pozostają ilość i rodzaj węglowodanów oraz zalecenia dotyczące leczenia.

Jak przechowywać len złocisty?

Całe nasiona są stosunkowo trwałe, ponieważ ich łupina chroni zawarty w środku tłuszcz. Mielone siemię jest bardziej narażone na kontakt z tlenem i światłem, dlatego należy przechowywać je w szczelnie zamkniętym opakowaniu. Warto przygotowywać mniejsze porcje zamiast rozdrabniać od razu duży zapas. Dzięki temu łatwiej ograniczyć utlenianie wielonienasyconych kwasów tłuszczowych.

Jeszcze większej ostrożności wymaga olej lniany. Powinien być przechowywany zgodnie z informacją podaną na opakowaniu, najczęściej w chłodnym i ciemnym miejscu. Po otwarciu nie warto przechowywać go przez długi czas. Jeżeli pojawia się wyraźnie gorzki, nieprzyjemny lub jełki smak, oleju nie należy dalej używać.

Czy każdy może spożywać siemię lniane?

Dla większości zdrowych osób niewielkie ilości siemienia są bezpiecznym składnikiem diety. Ze względu na dużą zawartość błonnika zbyt szybkie wprowadzenie większych porcji może jednak prowadzić do wzdęć, gazów lub uczucia pełności. Szczególnie ważne jest popijanie lnu odpowiednią ilością płynów. Osoby z problemami z połykaniem lub niedrożnością przewodu pokarmowego wymagają dodatkowej ostrożności.

Len zawiera również naturalnie występujące związki antyodżywcze, między innymi glikozydy cyjanogenne i kwas fitynowy. W zwyczajowych ilościach spożywanych w ramach urozmaiconej diety nie oznacza to automatycznie zagrożenia. Nie ma jednak potrzeby spożywania bardzo dużych ilości nasion w przekonaniu, że zwiększy to ich korzystne działanie. Jak w przypadku większości produktów liczy się rozsądna ilość i różnorodność.

Dlaczego warto włączyć len złocisty do jadłospisu?

Największą zaletą lnu jest połączenie kilku wartościowych składników w jednym, łatwym do zastosowania produkcie. ALA, lignany, błonnik i białko sprawiają, że nawet niewielka ilość nasion może wzbogacić codzienny posiłek. Nie trzeba przy tym przygotowywać skomplikowanych potraw ani stosować specjalnych kuracji. Wystarczy wykorzystać zmielone nasiona jako jeden z elementów zwykłego jadłospisu.

Warto jednocześnie zachować zdrowy dystans do określenia „superżywność”. Żaden pojedynczy produkt nie zapewnia zdrowia i nie zrekompensuje mało urozmaiconej diety. Len może jednak być bardzo dobrym dodatkiem do warzyw, owoców, pełnych ziaren, strączków, orzechów i innych wartościowych produktów. Właśnie w takim kontekście najlepiej wykorzystuje swoje walory żywieniowe.

FAQ – len złocisty

Czy len złocisty i siemię lniane to to samo?

Tak, złote nasiona lnu są jednym z rodzajów siemienia lnianego. Oprócz nich dostępne są również nasiona brązowe. Oba rodzaje są wartościowe pod względem żywieniowym i nie ma potrzeby traktowania złotej odmiany jako zdecydowanie lepszej.

Czy lepiej jeść siemię lniane całe czy mielone?

Jeśli zależy nam na wykorzystaniu zawartych w nasionach składników, lepszym rozwiązaniem jest zazwyczaj siemię mielone. Całe nasiona mogą przechodzić przez przewód pokarmowy bez pełnego strawienia. Mielenie zwiększa dostępność ALA i lignanów.

Czy mielone siemię lniane trzeba zalewać wodą?

Nie. Można dodawać je bezpośrednio do jogurtu, owsianki, koktajlu czy innych potraw. Zalanie wodą jest przydatne wtedy, gdy chcemy uzyskać charakterystyczną żelową konsystencję.

Czy siemię lniane pomaga na zaparcia?

Błonnik zawarty w nasionach może wspierać prawidłowy rytm wypróżnień. Przy zwiększaniu jego ilości w diecie trzeba jednocześnie zadbać o odpowiednie nawodnienie. Przewlekłe lub nasilone zaparcia wymagają ustalenia przyczyny, a nie wyłącznie stosowania domowych sposobów.

Czy len złocisty jest dobry przy cukrzycy?

Może być wartościowym dodatkiem do diety osoby z cukrzycą ze względu na dużą ilość błonnika i niewielką zawartość przyswajalnych węglowodanów. Badania wskazują również na możliwy korzystny wpływ lnu na niektóre parametry metaboliczne. Nie zastępuje jednak leczenia ani indywidualnie ustalonej diety.

Czy olej lniany ma takie same właściwości jak siemię?

Nie. Olej jest skoncentrowanym źródłem ALA, ale nie zawiera błonnika znajdującego się w całych nasionach. Różni się również zawartością lignanów, dlatego nie można traktować obu produktów jako identycznych pod względem działania.

Czy siemię lniane można podawać dzieciom?

Może być elementem zróżnicowanej diety dziecka, najlepiej w ilości dopasowanej do wieku i całego jadłospisu. Najwygodniejsze jest dodawanie niewielkiej ilości zmielonego lnu do potraw. W przypadku chorób przewodu pokarmowego lub innych problemów zdrowotnych sposób jego stosowania warto ustalić indywidualnie.

Bibliografia

1. Parikh M., Netticadan T., Pierce G.N., Flaxseed: Its bioactive components and their cardiovascular benefits.
2. Parikh M. i wsp., Dietary Flaxseed as a Strategy for Improving Human Health.
3. Kajla P., Sharma A., Sood D.R., Flaxseed – a potential functional food source.
4. Jeziorek M. i wsp., The Role of Flaxseed in Improving Human Health.
5. Prasad K., Flaxseed and cardiovascular health.
6. Bloedon L.T. i wsp., Flaxseed and cardiovascular risk factors: results from a randomized controlled clinical trial.
7. Gawęcki J. (red.), Żywienie człowieka. Podstawy nauki o żywieniu, Wydawnictwo Naukowe PWN.
8. Kunachowicz H., Przygoda B., Nadolna I., Iwanow K., Tabele składu i wartości odżywczej żywności, Wydawnictwo Lekarskie PZWL.

Sprawdź najpopularniejsze wpisy na blogu:

Owoce liofilizowane – jak je wykorzystać?
Jak przekonać dziecko do jedzenia musli?
Pieczenie chleba – wskazówki i popularne błędy
Czerwona herbata na odchudzanie
Mrożona kawa – prosty przepis
Napoje bezmleczne — dlaczego warto je pić?
Pieczywo jasne czy ciemne — co wybrać?
Jaka herbata jest najzdrowsza?
Bakalie – które są najzdrowsze?
Czy pieczywo tuczy?
Jak obniżyć cholesterol? Zmień dietę!
Pyszny piernik z miodem. Przepis babci.
Jak parzyć zieloną herbatę?
Nasiona na odchudzanie – co wybrać?
Nasiona Chia – jak je jeść?
Słodkie przekąski z miodem
Owsianka na mleku czy wodzie?
Jakie napoje pić podczas upałów?
Czy liofilizacja jest lepsza od suszenia?
Pożywna owsianka do pracy w kilka minut? Sprawdź jak ją przygotować!